ik zal je vertellen wat ik weet

– Wat is vormend geweest in je jeugd?
– Wat had je anders gedaan als je het over mocht doen?
– Wat maakt jouw leven de moeite waard?

Deze vragen stelde ik jarenlang aan anderen, tot ik me afvroeg waarom ik ze nooit aan mijn eigen ouders stelde. Over Tot op de dag mijn boek over Mardjan Seighali, zei haar zoon Pouya: ‘𝘏𝘦𝘵 𝘪𝘴 𝘦𝘦𝘯 𝘷𝘰𝘰𝘳𝘳𝘦𝘤𝘩𝘵 𝘰𝘮 𝘥𝘦 𝘨𝘦𝘴𝘤𝘩𝘪𝘦𝘥𝘦𝘯𝘪𝘴 𝘷𝘢𝘯 𝘫𝘦 𝘰𝘶𝘥𝘦𝘳𝘴 𝘵𝘦 𝘮𝘰𝘨𝘦𝘯 𝘰𝘯𝘵𝘷𝘢𝘯𝘨𝘦𝘯 𝘢𝘭𝘴 𝘻𝘦 𝘯𝘰𝘨 𝘭𝘦𝘷𝘦𝘯.’

Dat zinnetje bleef hangen. Ik besloot mijn ouders daarom uitgebreid te interviewen, aan de keukentafel in mijn ouderlijk huis. Bij de start zei mijn moeder: ‘𝘐𝘬 𝘴𝘯𝘢𝘱 𝘩𝘦𝘦𝘭 𝘨𝘰𝘦𝘥 𝘥𝘢𝘵 𝘫𝘦 𝘥𝘪𝘵 𝘸𝘪𝘭𝘵. 𝘐𝘬 𝘸𝘢𝘴 34 𝘵𝘰𝘦𝘯 𝘮𝘪𝘫𝘯 𝘮𝘰𝘦𝘥𝘦𝘳 𝘰𝘷𝘦𝘳𝘭𝘦𝘦𝘥 𝘦𝘯 40 𝘵𝘰𝘦𝘯 𝘮𝘪𝘫𝘯 𝘷𝘢𝘥𝘦𝘳 𝘰𝘷𝘦𝘳𝘭𝘦𝘦𝘥. 𝘐𝘬 𝘩𝘦𝘣 𝘦𝘳 𝘸𝘦𝘭𝘦𝘦𝘯𝘴 𝘰𝘷𝘦𝘳 𝘯𝘢𝘨𝘦𝘥𝘢𝘤𝘩𝘵 𝘰𝘮 𝘻𝘦 𝘵𝘦 𝘣𝘦𝘷𝘳𝘢𝘨𝘦𝘯, 𝘮𝘢𝘢𝘳 𝘥𝘢𝘵 𝘯𝘰𝘰𝘪𝘵 𝘨𝘦𝘥𝘢𝘢𝘯.’ Op mijn vraag in hoeverre zij haar ouders heeft leren kennen, antwoordde ze ondubbelzinnig: ‘𝘈𝘣𝘴𝘰𝘭𝘶𝘶𝘵 𝘯𝘪𝘦𝘵 𝘨𝘰𝘦𝘥 𝘨𝘦𝘯𝘰𝘦𝘨.’

Nu is er dit boekje (140 blz.). 𝘐𝘬 𝘻𝘢𝘭 𝘫𝘦 𝘷𝘦𝘳𝘵𝘦𝘭𝘭𝘦𝘯 𝘸𝘢𝘵 𝘪𝘬 𝘸𝘦𝘦𝘵 – 𝘐𝘯 𝘨𝘦𝘴𝘱𝘳𝘦𝘬 𝘮𝘦𝘵 𝘮𝘪𝘫𝘯 𝘰𝘶𝘥𝘦𝘳𝘴. In een oplage van drie: voor mijn ouders, mijn broer en voor mij.

Ik vond het bijzonder en waardevol om zo lang met mijn ouders te praten en alle vragen te stellen die een mens, ik althans, normaal gesproken niet aan zijn ouders stelt. Ik heb mijn ouders beter leren kennen. Ik begrijp nu beter hoe ze zijn geworden wie ze zijn. En daardoor begrijp ik mezelf ook beter.

Het omslagontwerp is van Jan van der Kleijn. (De kleuren zijn geïnspireerd op de houten luiken van Sallandse boerderijen, waar mijn ouders allebei opgroeiden.)

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *